Morgen 1 september.

Ja hoor. Helemaal klaar. Brooddozen bestickerd, jassen gelabeld, Pretkalender op post. Nog een fijne dag in het park achter de rug. Timer gekocht voor op de koffiezet. Nieuwe drinkbussen gekozen. Kleren klaargelegd voor morgenvroeg. Eigelijk ben ik een beetje freak, niet? De meisjes hebben verschillende keren hun enthousiasme geuit over de start van het nieuwe schooljaar. Ik vermoed dat er bij mij meer organisatie-stress te lezen was. Alleszins hebben we er vandaag samen naar toegeleefd en hebben we samen alles besproken en overlopen om de overgang van vakantie naar school zo vlot mogelijk te laten verlopen. En toch... ik stond net niet op de laatste trede en Emma riep me al terug naar boven. Haar tranen vloeiden rijkelijk. Toen ik naast haar kwam zitten, brak ze in groot drama uit en zei: "Ik wil niet naar de Padingtonklas, mama. Ik wil geen nieuwe juffen." Ze nestelde zich in mijn schoot, klampte haar armen rond mijn nek en ging verder met: "Ik wil dat jij mijn juf bent, mama." Ik ben gecharmeerd door het compliment, begrijp dat de vakantie op een bepaald moment haar tol zou opeisen...en zit even met de handen in het haar. Het loopt morgen wel los, denk ik stil, hou mijn moederhartje vast en zeg: "Maar Emma toch, ik ben jouw mama. Ik kan jouw juf toch niet zijn?" Emma hangt haar verdrietige woorden met dikke tranen aan elkaar. Ik tracht haar te sussen met de belofte van een leuke schooldag. Ze aanvaardt mijn woorden van troost en valt even later in slaap. Emma houdt niet van verandering. Ik weet dat al langer. Hoewel ik haar zo goed mogelijk begeleid in zo'n situaties, blijft het een opdracht waar ze zelf door moet. Morgen 1 september, alweer een nieuwe start. Een verse uitdaging, waar we samen het beste van gaan maken.

De laatste dag.

Eigenlijk sta ik te poppelen. Morgen is het de laatste dag van de vakantie. Niet dat ik niet enorm genoten heb van de afgelopen periode. Ze had haar ups & downs ;-) Maar ik kijk uit naar het terugbrengen van de routine en structuur in ons leven. In mijn hoofd heb ik het ochtendritueel al wat bijgestuurd. Kleine dingen die mij het leven wat makkelijker zullen maken. Zoals de kleren van de meisjes klaarleggen. Of de tafel dekken en de koffiefilter vullen voor ik ga slapen. Ik herinner me dat mijn mama dat ook deed. Ze ruimde de keuken op, zette alles klaar voor de volgende dag, en ging dan nog even TV kijken met een kop hete thee. Voor mij leek het alsof er reeds een nieuwe dag gestart was. Ik vond het verschrikkelijk. Vooral op zondag. Ondertussen begrijp ik het gemak van haar gewoonte.  Morgenvroeg zal ik met mijn kopje zwart genot aan de keukentafel zitten en mijn "wijzigings"-lijstje afwerken. 

1 september - alweer een nieuwe start. Een verse inzet, waar ik alvast helemaal klaar voor ben. 

Nog 4 keer slapen.

Bij de start van een nieuw schooljaar komt heel wat kijken. Niet alleen de voorbereidingen thuis, zoals brooddozen van labels voorzien en de Pretkalender in orde brengen. Ook op school wordt alles in gereedheid gebracht. Gisteren mochten we een kijkje nemen in de nieuwe klas. De meisjes wandelden enthousiast richting hun vertrouwde localen om er "de juf van vorig jaar" te omhelsen. Even wordt er bijgepraat, beaamt de juf dat de meisjes zo groot geworden zijn en dus helemaal klaar voor een nieuwe juf! Dit laten de scholiertjes zich geen 2 keer zeggen. Met een laatste zwaai verdwijnen ze richting het onbekende. Ik voel een zoekende hand aan mijn been. Stella grijpt naar veiligheid. De Samson-klas ligt er strijdvaardig bij. Klaar om de nieuwe garde naar een boeiend schooljaar te begeleiden. Twijfelende voetjes verkennen het terrein. Stella aait wat speelgoed hier en daar, kijkt me aan en verlost me met haar guitige glimlach. "Ik ga in de Samson-klas" zitten hé, mama". "Gaan we nu naar de klas van Emma kijken?" De toon was gezet. Hup naar het volgende. De klas van Emma brengt ons naar "Het Paviljoen", waar Beertje Paddington de hoofdrol speelt, samen met 2 juffen. Ik moet toegeven dat ik eerst wat weerstand voelde. 2 juffen? Wekelijkse aflossing van de wacht? Doch al bij al een mooie gelegenheid om aan de kinderen mee te geven dat zo'n wisselwerking niet alleen iets is waar ze thuis mee geconfronteerd worden. Maar dat het deel uitmaakt van ieders leven. Emma kiest voor de stempel met de olifant. Een beetje verlegen beoordeelt ze de klas, de juffen... en al het nieuwe speelgoed. Het ritueel heeft iets van dat van een jong dier dat sluipend op verkenning trekt. Wanneer we even later de parking oplopen zucht ik opgelucht. De eerste stap naar een geslaagd schooljaar is gezet.

Joepie.

Het weerzien was misschien nog intenser dan dat ik me had ingebeeld. Knuffels en zoenen vlogen in het rond. Ik heb ze stuk voor stuk opgesmuld. Vanmiddag hebben we nog vrolijk gedanst en luidkeels gezongen. Nu ligt iedereen vredig te slapen... En kan Moeder Gans tevreden over haar kroost waken. Welcome back my girls!

Een aanrader.

Ik zag gisteren een hele mooie film. Eenvoudig gedraaid, met verdraaid goei advies. Het verhaal van Helene geeft stof tot nadenken. Joueuse. Ga maar eens kijken.

Een 0800-lijn.

De ganse dag hangt het in mijn lijf. Ik stort me op mijn werk, kuis het huis en kook iets lekkers. Ik haal al mijn knutselgerief boven en zet de radio op LUID...

Er waren traantjes aan de andere kant van de lijn. En als ik nu ga zitten, huil ik mee. Ik bel niemand op. Ik tel gewoon af. Misschien start ik wel een 08oo-lijn. "Hallo, mijn naam is Valerie, en ik mis mijn kinderen."

Storing.

Onverwacht wat langer aan de kust. Emma en Stella dikke maatjes met zand en zee. De zon buitensporig warm. Ik papieren-bloemen-makend. Genieten noemen ze dat. De omschakeling naar een week zonder de meisjes valt me des te zwaarder. Scenario's herhalen zich. Ik voel me een beetje verlamd. Impulsiviteit borrelt, maar mondt uit in een zucht. Storing op de lijn tussen mijn hart en mijn hersenen. Morgen zal't wel beter gaan.

Russisch poppetje.

Vanavond draag ik rood.

En dit ben ik.

Omdat mede-bloggers ook zo op hun dochters lijken... ;-)

Misschien is het hier niet zo goed te zien, maar ik heb dezelfde "wilde" krullen als Stella en was een even grote entertainer als Emma vandaag...

Eating alone.

Het overkomt ons allemaal wel eens. De ene al wat vaker dan de ander. Maar af en toe zitten we alleen thuis, en eten we ook alleen. Misschien kruip je op dat moment nog achter het fornuis omdat de kids thuis zijn. Maar anders smijt je jezelf gewoon in grenzeloos "snacken", toch? Chips, een sneetje kaas, een grabbel nootjes. Een glas wijn. Overschotje puree, vissticks ontdooien of toch omelet met teveel kaas? In dit boek smul je van verhaaltjes over "alleen-eten" en wat de pot op zulke momenten schaft. Smakelijk.

Van 16u. tot 20u.30.

We zijn eraan begonnen. Ik helemaal in mijn sas, want heb de meisjes even voor mij alleen. Ik pik ze op bij mammie na het werk, 16u. Rechtstreeks de koekenstad in. Ik parkeer de auto aan de toeristische kant van Antwerpen. Met mijn meiden aan de hand, huppel ik richting kathedraal. Emma ziet een koets voorbijkomen en zegt: "Ik wil ook in een koets zitten." Ik haal mijn grootste troef boven: impulsiviteit! Na 100 passen spreek ik 'Jos' aan op de Grote Markt. Hij leest het enthousiasme op onze gezichten af en glundert als hij zijn 3 passagiers gniffelend ziet instappen. "Spannend, hé mama?" weerklinkt het. Elias en Jos galopperen door de geplaveide straten van de oude stad. Ik geniet van het uitzicht, maar nog meer van de uitdrukking op het gezicht van de stil geworden meisjes. Na een half uurtje "voorbijgangers-toezwaaien", bedanken we Jos en zijn paard. Verfrist met een drankje in het gezelschap van Brabo, vertel ik Emma en Stella hoe de stad aan haar naam komt. Het doel van onze uitstap is "De Vierkanten Molen", aan het Astridplein. Daarom reppen we ons naar de auto. Ondertussen 18u. De trein heeft Johan net afgezet. 4 jetons geven ons toegang tot de magische metalen wereld van de draaimolen. Tot driemaal toe kruipen we op de rug van een sprinkhaan en krabben we achter de oren van een reusachtige buffel. Een aanrader. De dag wordt afgesloten met een etentje bij Wagamama. De meisjes trachtten nog de kunst van het "met-stokjes-eten" onder de knie te krijgen, maar de pijp is uit. Op de terugweg is het nog heel even dolle pret. Tot beiden uitgeteld onder de lakens duiken en verdrinken in een zoete slaap. Morgen doen we verder! 

Over een drankje.

Ik: Wat wil je drinken, Stella?

Stella: Een papje met chocomelk, alsjeblief.

Ik: Melk met chocomelk?

Stella: Ja. Of neen. Alleen melk, want ik lust geen chocomelk nimeer.

Ik: Alleen melk dan?

Stella: Ja. In een beker, zoals Emma. Of neen, mama, ik wil geen melk. Want ik ben al wel een grote meid hé. 

Ik: (met een glimlach) Ja, jij bent een grote meid, Stella. Wat zou je dan willen?

Stella: (met een glimlach) Koffie.

Ik: Koffie? (lach) Ik kan je geen koffie geven, Stella, dat is voor grote mensen. 

Stella: Maar ik ben toch al groot, mama? Ik ben zo groot als jij. Ik wil een koffietje. (draait met haar handjes in de lucht)

Ik: Ik kan je geen koffie geven, Stella. Wil je graag iets anders?

Stella: Ja. Melk. In een beker, zoals Emma.

Ik: Ok. (haal een beker met melk, en een rietje)

Stella: Danku. (nipt van het rietje, reikt de beker terug aan) Ik heb genoeg, mama.

Niet voor gevoelige lezers.

Ik las deze week op een blog over een mama die haar kids 2 weken had moeten missen. Heel even prijsde ik me gelukkig dat mijn pareltjes "slechts" 1 week van huis zijn. Onze vakantie loopt vlot. De Pretkalender doet z'n werk. 3 keer moet ik de meisjes een week missen. Hoewel ik mijn gedachten kan verzetten op het werk en op zonnige terrasjes, ervaar ik het als een leegte. Er vormt zich een knoop in mijn maag. En de drang om ze bij me te hebben groeit. Ik heb Emma en Stella opgebeld. Emma was enthousiast. Sprak over de leuke dingen die ze al gedaan had. Mijn hart zwelde op. Stella weende, en heeft niet meer dan "mama" gezegd. Mijn hart brak. Misschien had ik niet moeten bellen. Een schuldgevoel besluipt me. Al heel de week word ik geplaagd door nachtmerries. Vannacht nog zat Emma geklemd in een machine... Ik schrik wakker en zou meteen de telefoon ter hande willen nemen om haar op te bellen. Dan besef ik dat het 2u. 's morgens is, en ik het nog moet uitzweten tot morgenavond. Het is voor niemand leuk om zulke wezentjes te missen. Dat besef ik. Ik ben dankbaar voor elk moment dat ik met ze mag doorbrengen. En troost me met de zekerheid dat ze een fijne vakantie hebben.

Zomers.

Bij tropische temperaturen horen luidruchtige terrasjes met geklingel van volle drankplateaus, een zomers kleedje en kleurrijke accessoires. Home made.

Al 5.

Vroeger had Emma de gewoonte om mij te pas, en te onpas, te vragen om dingen voor haar te doen. Ik geef toe dat het mettertijd gegroeid is. Aankleden, schoenen vastmaken, billen afkuisen, hapklare lepels aanreiken... als ze klein zijn doe je dat allemaal zonder erbij na te denken. Maar dan worden ze wat groter, en stimuleer je hen om dingen zelf te doen. Soms met wat meer succes dan anders. Uit reflex vraagt Emma nog steeds om bepaalde handelingen, die ze eigelik best zelf kan, voor haar uit te voeren. Maar sinds de dag dat ze 5 werd, volgen achter die vraag de woorden: "Nee nee mama, laat maar, ik kan dat zelf wel, want ik ben al 5 hé."

Gezellig moment.

Hier zit ik dan, op mijn gezellig terras. Het is dat glaasje rosé en de toepasselijke achtergrond muziek die het 'm doen. Een kommetje rode bessen en wat chips. Wat kan het leven toch simpel zijn, niet? Ik geniet, ook al ben ik reeds 2 dagen terug aan het werk. En zijn mijn pareltjes niet thuis. Het geeft me de kans om nog eens wat blogs bij te benen. En, oh ja, ik moest dan eens nadenken over hoe ik mijn eigen webwinkel wil opstarten... iemand tips?

Nieuwe Zoete Zakjes.

De nieuwste Zoete Zakjes zijn voor Esme. Het geboortekaartje werd ontworpen door Tom. Het konijntje op de badge is een detail uit het kaartje. Ik mocht passende stofjes verzamelen en mijn creatieve vingers erop loslaten. Het resultaat is een kleurrijk palet, met een verrassend peperkoeken hart.

Smile!

Grappig resultaat als je Stella een fototoestel geeft. Ze heeft duidelijk een hele andere kijk op de wereld ;-)