Zappybaby.

Wat ben ik fier op mezelf. De Pretmeloen staat op de website van zappybaby met een leuk artikeltje en mooie foto's. Nogmaals dank Hilde! Nu die droom van een eigen zaak nog... ;-)

De Pretnamiddag.

Ik werd overrompeld met steunende woordjes en complimenten...maar vooral door zon vandaag. Een mooier geschenk kon ik me voor de Pretnamiddag niet wensen. Het verhaal van Lotje voorgelezen en prachtige heksen gemaakt. De kinderen hebben zich uitgeleefd en ik heb volop genoten. Bedankt voor je bezoekje Hilde.

Alles proper.

Ik ben beginnen opruimen en kuisen, want morgen verwacht ik bezoek. De kinderen willen helpen. Een emmer, 4 sponsen en geurend water. Met laarzen glijden over het terras, de tafel en stoelen inzepen en de ramen aflikken. Alles proper... toch?

Grote honger.

Als ik de kinderen van school oppik, neem ik altijd iets lekkers mee. Het klinkt als een melige uitspraak van de ideale mama uit een reclamespotje. Maar vergis je niet. Om 15u.20 zijn de 4 kapoenen uitgehongerd. Liefst krijgen ze taartkoekjes of een verse wafel van de markt. Die smullen ze op in de auto. Thuisgekomen wordt de dorst gelest met bessensap (Roosvise voor de kenners). Na een half uur ravotten staren hongerige blikken me opnieuw aan. Dit keer verdeel ik boterhammen. Twee met choco en twee met kaas en confituur. Dan hollen ze naar de bank vanachter in de tuin en kom ik aangesneld met mijn fototoestel. ;-)

Hokus Pokus Paraplu...

Kleine koffer open u!

Een verhaal over een heks, dat is wat ik koos om voor te lezen op het verjaardagsfeestje van Simon. 11 jongens en meisjes spitsten hun nieuwsgierige oren toen het boek van "Slimme Lotje" openging. Soms was het muisstil... maar als ik de toverspreuk van Lotje uitsprak, deden de kinderen uitbundig mee. Toen het verhaal uit was, maakte ik de kinderen warm om samen met mij te knutselen. Kleurrijke lapjes stof en ijsstokjes toverden we om in heksen en tovernaars. Een pret-uurtje vliegt zo voorbij. De Pretfee bergt haar hoed alweer op. Hokus Pokus Sterrenlicht, mijn verhalenkoffer gaat terug dicht.

Dierenvrienden.

Nog niet zolang geleden, spurtte Stella gillend de kamer uit, als ze een fruitvliegje in haar buurt opmerkte. Ook Emma is nooit karig geweest met klank wanneer mieren langs de schuifdeur onze keuken binnenslopen. Sinds kort komt daar verandering in. Misschien is het de nieuwsgierigheid, die gepaard gaat met een gezonde dosis moed, die de meisjes een ontluikende fascinatie voor meer-potigen en gevleugelde insecten bezorgt. Ik denk dat het begon met de vondst van de dode ringslang in onze tuin. Nu lokken Emma en Stella verloren gelopen beestjes. Emma plette een vliegje, terwijl ze probeerde het insect te laten balanceren op haar vinger...En Stella sloeg me met verstomming toen ze een mier de weg wees naar onze mierenval: " kom, miertje, hier is uw huisje." *gniffel gniffel*

Groeien.

Daarnet zat ik op' terras. Ik sipte aan een glaasje water, terwijl de zon mijn gezicht verwarmde. Ik voelde me als een plantje groeien. De hele week al ben ik aan het groeien. Mijn gedachtemolen heeft op volle toeren gedraaid. Iedere dag borrelden meer en meer ideeën op, en werden de wortels van De Pretmeloen steeds steviger. Deze week heb ik er dan ook echt werk van gemaakt. 7 mei ligt in mijn agenda vast voor de Vlaamse Startersdag. Dit weekend moet ik werken aan een haalbaarheidsplan. Ik schreef me namelijk in op Bizidee, waar ik de winnaar wil zijn van 25.000 euro om mijn eigen zaak mee op te starten. Misschien moet ik ook al denken aan een statuut voor zelfstandige in bijberoep? Aan ideeën voor De Pretmeloen zal 't alleszins niet mankeren. Gisteren kwam mijn langverwachte zending stoffen toe van Noeks. It made my day! Vandaag bracht de postbode 2 zakjes vol prachtige parels en opstrijkmotieven... Mijn vingers kunnen haast niet bijhouden wat mijn creatieve kronkels allemaal willen vormgeven. Ik begin dus maar met een bord verse soep. ;-)

Op de schommel.

Ik liep na school met het fototoestel in de tuin, op zoek naar dartelende deugnieten. Emma wilde graag poseren. Want gewoon lachen naar de camera, daar vindt ze weinig aan. Wanneer ik haar vraag waarom ze gekke bekken trekt, antwoordt ze eerlijk: "maar mama, ik vind dat gewoon plezanter". Blij dat ik die eenvoud heb vastgelegd. Ik daag je uit om bij jouw volgende Kodak-moment een gekke bek te trekken! Stuur me gerust het resultaat door. (depretmeloen@gmail.com) 

Terug van weggeweest.

Na 2 weken Paasvakantie, stapten we vanmorgen weer op de fiets met de meisjes, richting school. Emma is in haar nopjes. Ze ging de Juf kunnen vertellen dat ze heeft leren fietsen. Ze zou haar zonnig verblijf aan zee uit de doeken doen, de uitstap naar Technopolis met hand en tand toelichten en voordoen hoe de kalkoenen kakelen in het Tivoli Park. Stella was eerst minder enthousiast. "Ik vind het niet leuk naar school gaan.", sprak ze aan tafel. Maar eens op de fiets draaide ze bij. Al bij de eerste trappen begon ze luidkeels te zingen. Krullen in de wind. Want zo toont Stella dat ze content is.

Meisjes lusten ijsjes.

Voor Emma een bol vanille met spikkeltjes op een horentje in een potje. En voor Stella een horentje met een roze bol met stipjes in een potje met een lepeltje. Eerst de gekleurde suikerbolletjes oplikken. Dan het smeltende ijs in het potje duwen. De hoorn naast het potje leggen en met het kleine lepeltje verder eten. Het potje uitkrabben, de laatste romige druppels uitdrinken en tenslotte de mond schoonvegen aan de mouw.

Een kroon voor Lou.

Dinsdag.

Terwijl ik wat surf, op zoek naar leuke tuindecoratie, spelen Emma en Stella samen. Het heeft even geduurd alvorens ze een spelletje vonden waar ze beiden zin in hadden. "Ik ben de mama en jij de baby", klinkt het. Grappig toch dat kinderen al op jonge leeftijd dat rollenpatroon willen overnemen. Ik hoor mezelf in Stella's uitspraken. Met een half oor volg ik hun verhaal vanuit de keuken.  Ze doen me glimlachen. Af en toe stormen ze naar me toe. Als jonge katten die met hun vers gevangen muis fier komen pronken. Eerst heb ik het niet door, maar na een paar verschijningen, besef ik dat ze steeds meer kledingstukken uittrekken. Nog zo'n gekke gewoonte van mijn dochters. Het liefst lopen ze een hele dag naakt rond. En toch dansen ze dan in de mooiste baljurken of zijn ze plots postbode met een blauwe jas en pet. Ik hou van hun verbeelding.

Paaseieren rapen.

We hebben geen foto kunnen trekken van de Paashaas. Daarvoor was hij ons te snel af. Maar de meisjes plukten tientallen paaseitjes uit het zand vanmorgen.

Op het strand.

Sandwiches eten met zand tussen onze tenen. Kleurrijke bloemen van papier, allemaal verkocht. Altijd plezant, zo'n dag op het strand.

Emma fietst.

We waren nog van plan om de tip die ik eerder kreeg van Pietel te volgen en een bezemsteel tussen het frame te klemmen, maar dat bleek overbodig. Emma werd op sleeptouw genomen door haar pappie. En daar, op de zeedijk, al na een kleine 10 minuten, fietste mijn oudste dochter alleen! Ik kreeg er een krop van in mijn keel. Melig, ik weet het. Zeemzoeterige zinnen als "wat wordt ze groot",  "kijk ze gaan, gisteren leerde ze nog lopen..." flitsten door mijn hoofd. Na een uurtje vond Emma voldoende evenwicht om zich aan bochten te wagen. En liet ze een vet spoor op de dijk, bij het remmen. Ze spreekt al van naar school fietsen. Daarvoor zullen we toch nog een paar keer over en weer naar het "vliegend konijn" moeten trappen.  

Paasvakantie.

Ik heb onze agenda voor morgen volgeboekt. Mijn nicht is vanochtend bevallen van Lais. Dus springen we eerst even langs de kraamafdeling van St.-Augustinus. Bobonne heeft voor Emma en Stella een Paasverrassing klaarliggen. Daar beginnen ze nu alvast van te likkebaarden. Maar waar ze het meest naar uitkijken is onze vakantie aan zee. Voor mij een vaste waarde tijdens de Paasvakantie. Als kind ging ik jaarlijks naar Knokke met mijn ouders. Dagenlang kastelen bouwen, bij Moeder Siska wafels smullen, rondjes rijden met onze "kwistaks" op het Rubensplein. Klasgenootjes of andere vriendinnen aantreffen op hetzelfde stukje (Albert)strand... Nu ik een van de wandelende mama's ben, kruis ik dezelfde bekende gezichten (vanuit mijn kindertijd) op de zeedijk. History repeating, zo blijkt. Nog even hopen dat de weergoden ons gunstig gezind zijn en dan kunnen w paaseieren gaan rapen...op het strand.

Binnenkort.

Nog 21 keren slapen en De Pretfee opent opnieuw haar glanzende verhalenkoffer. 8 jongens en meisjes komen luisteren naar een Pretverhaal. Achteraf knutselen we rond het thema van het verhaal. Het liefst met huis-tuin-en-keukenspulletjes. Dit keer komt ook Zappy Baby een kijkje nemen, vergezeld door een filmcamera en een fotograaf. Ik krijg vlinders in mijn buik als ik er aan denk. De Pretmeloen is voor mij zoiets eenvoudig, vanzelfsprekends en heerlijk om te delen.

Blinkende Minerva.

Emma kreeg van haar pappie een nieuwe fiets. Een blinkend blauwe Minerva, zonder zijwieltjes. Ze pronkt ermee door de straat en zwiert ermee in de tuin. Ik hol ernaast. (moet nog een systeem bedenken om niet gebukt te moeten volgen, want dat is een pijnlijke zaak) Emma trapt gretig. De torpedo-rem is wennen, maar ze is niet bang. En dat is al een begin. Ik herinner me mijn eerste fietslessen. In het Nachtegaele Park, met een rode fiets. Gewapend met zo'n luide gele sirene. Waar is den tijd...