Bot bot bot doen.

Neen, het betekent niet dat je kort van stof bent. Het is een codetaal onder 4-5 jarigen, waarmee ze bedoelen dat ze een aftelrijmpje gaan zingen. "Kom, ik doe bot bot bot", klinkt het in de tuin. 4 voeten neus aan neus. Emma zingt: De auto rijdt op de autosnel WEG! En daarmee valt 1 voet af. In mijn tijd ging dat van "Pif poef paf...", niet?

Neuze Neuze.

Zaterdag gingen we nog eens samen op stap. Een uitnodiging bracht ons in het figurentheater "De Maan", in Mechelen. Eerst onwennig tussen de andere kinderen, maar eens in de zaal onder de indruk en geboeid. Een uur lang, hebben Emma en Stella gekeken, gelachen, geluisterd en genoten. Op een grote matras propvol grote kussenpoppen en XXL-beddengoed spelen twee jongens het verhaal van Piet en Ward: een reis naar de zon op een betoverende soundtrack van speelse keelgeluiden en originele gezangen van de Inuit. Een echte aanrader. klik: neuzeneuze

Bezoek.

Een week geleden planden Johan en Tom een bezoekje aan de klas van Emma, in het kader van de papa-week. Ik laat jullie graag meelezen hoe Johan dit ervaren heeft. klik hier: Klas kleuters. 

Kroon.

Gemaakt voor Djacomo. 

Who's next?

Het vervolg.

17 dagen en 4,6 kilo lichter. Ik ben fier op mezelf. Mijn smaakpapillen hunkeren naar een bruine boterham met kaas, een puntzak met mayonaise en een appel. Basiselementen van mijn voedingspatroon die ik nu achterwege moet laten. Maar ik hou vol. Ondertussen erg behendig in het husselen van groenten, vis en vlees. Diepgevroren of vers. Enkele volgers zien een verschil in mijn gezicht. Het gewichtsverlies is echter nog niet meetbaar in kledingmaat, en dus naar mijn normen onvoldoende. Morgen om 11u. terug op de weegschaal. Wordt vervolgd.

Een zakdoek-verhaal.

Het gaat over een papieren zakdoek. Kleurrijk en versierd. Die Emma meebracht van school. Wanneer Stella's oog er op valt, steken haar vinnige vingers het exemplaar de lucht in. "Van mij!", roept ze luid. Emma reageert fel. Even wordt er geroepen, maar dan neemt Stella de benen, richting eetkamer. Ik kalmeer Emma met een korte zin en ren Stella achterna. Ze staat glimlachend met de zakdoek stevig geklemd in haar handjes... in een scheurend manoeuvre. Mijn woorden trachten haar beweging te vertragen. Stella hoort een reeks letters en bezwijkt bij de veel belovende woorden: "Ik heb voor jou ook een papieren zakdoek, Stella." Rust. We kunnen verder ontbijten.

Eentje is geentje.

Ik heb een zakje paaseitjes in een potje gedaan. Iedereen mag 1 eitje kiezen. Vier snoepers verzamelen rond het potje. Er word gesmuld. Wanneer ik even later terug naar de eetkamer kom, volg ik een spoor van zilveren papiertjes... tot achter de zetel. Aan tafel wil Stella geen soep, geen boterham. Iedereen heeft 1 eitje gekozen om 16u., Stella heeft de rest opgegeten.

Oudercontact.

Op uitnodiging van An en Ilse, de respectievelijke juffen van Stella en Emma, ging ik gisteren naar het oudercontact. Actief, beleefd, aangenaam, kapoen, creatief, geïnteresseerd, goed met letters... zijn slechts een greep uit de complimenten die Emma en Stella toegestrooit kregen. Ik glunderde. Maar ook Tom en Johan knikten, enigszins trots. Ik maakte me niet zozeer zorgen over Stella op school, dan wel over de beleving van Emma. En dat dan t.o.v. haar gedrag thuis. Blijkbaar is ze veel flinker op school. Aan mij om dat gedrag extra te stimuleren. De huiselijke omgeving, lees: bij mama zijn, brengt bij haar vaak flauwere reacties op. Het liefst zou Emma in mijn broekzak kruipen en een hele dag gewoon bij mij zijn. De aanwezigheid van Johan en Tom op het oudercontact, gaf me eerlijk waar, heel even een onzeker gevoel. Maar te zien hoe zij, in deze a-typische situatie handelden, verwarmde mijn hart. Volgende week gaan ze samen terug. Binnen het thema "papa" zullen ze de klasgenootjes van Emma vertellen wat hun ervaring is als papa en "Johan". De juf was alvast enthousiast. Ik wou dat ik een vlieg kon zijn die dag.

Gepiep, gekwetter en gesnater.

Vanochtend werd ik gewekt door vrolijk gezang. Het leek alsof een woest tuinfeest aan de gang was, waar ik op uitgenodigd werd door middel van luid gepiep, gekwetter en gesnater. Wie mij beter kent, weet dat ik bij het krieken van de dag niet te verleiden ben mijn nest te verlaten, tenzij met de warme, zwoele geur van verse koffie. Ik bedankte vriendelijk voor de ochtendvreugde en wikkelde me terug in mijn synthetische pluimen. Even later weerklonk de alarmklok. Bij nader inzien verkies ik de uitbundige natuur als wekker.

Winkelplezier.

Emma en Stella zijn flinke meisjes. Daarmee bedoel ik dat ze meestal luisteren en doen wat hen gevraagd wordt. 's Zaterdags moeten er boodschappen gedaan worden. Het schrikt ons niet af om beiden mee te nemen naar de winkel. Al merk ik dat de 2 mekaar regelmatig aansporen tot deugnieterij. Maar met de afspraak dat ze zich in de winkel moeten gedragen, vertrekken we richting grootwarenhuis. Met ons ijzeren paard, galopperen we tussen de rayons. Druk winkelverkeer. Het flink-zijn blijkt van korte duur vandaag. Emma en Stella geven iedereen de kans op te merken dat ze aanwezig zijn. Veel lawaai en gezwaai. Die kan ik enigszins intomen. Het is de brutale mond waar ik me tegen verzet. Ik haal tevergeefs mijn strenge blik boven. Mijn woorden lijken te verdampen. Ik ben dit niet gewoon. In mijn mond borrelen brullende woorden. Mijn maag zwelt op als een vulkaan die op uitbarsten staat... en dan stop ik. Ik laat geen interactie meer toe. We staan ondertussen terug aan de voordeur. "Ga alletwee maar tegen de muur in de gang staan. En ik wil geen woord horen, totdat alle boodschappen uitgeladen zijn." Zo overtuigend spreek ik zelden. Het is stil gebleven tot de laatste zak in huis stond. Achteraf ben ik bij de meisjes gaan staan met de vraag of ze begrepen waarom ik hen in time-out gezet had. Stille woorden pleiten schuldig. "Omdat we niet geluisterd hebben, mama." Een ademtocht van opluchting glipt tussen mijn lippen. Het is leuk als mensen elkaar begrijpen. ;-)

Ergernis vanochtend.

Want als ik probeer de zwangerschapskilo's te doen verdwijnen, smelten ze op de verkeerde plaats. ggrrrrr. Het is een item dat steeds weer op mijn agenda staat: afvallen. Niet zozeer omdat ik me dik vind, dan wel ongezond. Ik confronteerde mezelf met een vetmeting. Het verdict is 11 kg vet teveel. Uiteraard zit dat vet niet alleen in mijn billen en buik... maar ook in mijn borsten. Moeder Natuur kiest om net op die laatste het overtollige te reduceren. Een week en 2,6 kg vet later, vreet de ergernis mijn moed op. Het pronkstuk van mijn vrouwelijk lichaam moet boeten. Je zou voor minder 3 koffiekoeken bij de bakker bestellen. Maar ik denk dan aan mijn gezondheid. Dat vrouw zijn niet alleen om het fysieke draait. Maar geef toe dat het een beetje dubbel is. Kiezen tussen je vrouwelijke rondingen, waarbij je vetpercentage te hoog ligt. En de playmate-maten, die laten we eerlijk zijn, weggelegd zijn voor een minderheid. Maar ik hou nog 8,4 kg vol. Hopelijk krijg ik er geen spijt van...

Door de knieën.

Vanmorgen kwam het in de keuken tot een discussie met Stella over hoeveel choco "genoeg" choco is op een boterham. Ik ben op de grond gaan zitten. Kwestie van als gelijken in het arena te staan. Wanneer Johan de keuken binnenwandelt, duikt zijn blik naar ons. Ik keek op en werd overvallen door zijn gestalte. Ik maakte me de bedenking dat als kind van (bijna) 3 je wel serieus je mannetje moet kunnen staan tussen de grote mensen. Letterlijk dan. Het kikkerperspectief maakt van ons een gigant. Terwijl hun korte beentjes hen vaak maar tot heuphoogte brengen. Ga jij door de knieën voor je kind? 't Is een interessante ervaring.

Groen.

Heel de week al, loer ik naar die gele kopjes. Hoe ze zich moeiteloos, zo lijkt, naar de zon uitstrekken. Ik wilde eigelijk bloembollen planten, maar ben blijven plakken aan mijn toetsenbord. Af en toe kijk ik op. Zicht op groen. Alles wordt stilaan wakker. De eerste vlieg is binnengeslopen en de vogels oefenen hun repertoire. Ondertussen is het 16.21u. Ik kreeg zonet bericht dat Romy is geboren. De drukker is op de hoogte gebracht. Zometeen is iedereen terug thuis. Als een trouwe hond houdt de radio me gezelschap. Ik hou van de lente.

Het regent.

En dan is het nat buiten. Ik wapen me met de skimuts van Stella en huppel de tuin in. Op weg naar de vuilzakken in het tuinhuisje. Even kwam een pruillip tevoorschijn. "Dat is mijn muts!", schreeuwt Stella uit. Maar dan ziet ze me dansen in het natte gras. In mijn hoofd hoor ik "3x3 is 5, wiedewiedewie wil van mij leren, 4-5 is 2, diedeldodel doe eens met mij mee." En dan wou ik dat ik Witje (het paard van Pippi) in de tuin had staan. Dan sprong ik als een koorddanser op zijn rug. Een been in de lucht. Af en toe wordt het kind in mij wakker, voor dat de volwassene opstaat. Heerlijk om zo de dag te starten.

Heimwee.

Kunnen kinderen zo hard ziek willen zijn, dat ze ziek worden? Ik weet dat ik het een aantal keer geprobeerd heb, in de humaniora weliswaar. Een bezoekje aan de ziekenkamer was alles wat ik daarmee kon bekomen. Zelden mocht ik effectief naar huis. Emma is er wel in geslaagd. Zaterdagochtend werd ze wakker met koorts. Zaterdagnacht kreeg ik een sms'je met de vraag of ik haar zondagochtend wilde oppikken in Mechelen. De symptomen deden me vermoeden dat Emma last had van heimwee. Want nadat we 's middags in de tuin gepicknickt hadden, was ze alweer de oude. Of misschien werd ze kortstondig geplaagd door één of ander virus. En heeft het zich een weg uit haar lichaam gebaand op 24u tijd. Dat kan ook.

Little Red Corvette

Ik kook bijna elke avond. Omdat ik graag de potten uitlik. Gisteren mocht ik samen met andere bloggers delen in een KitchenAid ervaring o.l.v. Cookaholic Gaetan. Ik ken KitchenAid van de zachtgele mixer die bij mijn mama in de keuken pronkt. Een keukenapparaat met de looks en power van een Corvette. Op 't eerste zicht wil je van dat toestel afblijven, het zou wel eens je vinger kunnen afbijten. Maar als je er even mee werkt, ben je verkocht. Van brood tot fruitpap, langs worteltaart en thaise viskoekjes. Het gebruiksgemak, voor hakken, malen, mixen, prakken en mengen - maar ook voor het afwassen - maken van dit huishoudhulpje een onmisbare partner. Voor mij een rode graag.

1 minuut.

In de wereld van mijn dochters duurt 1 minuut volle 60 seconden. 60 seconden is voor hen zolang als "efkes". Niet meer dan een "momentje", niet minder dan de tijdspanne tot "sebiet". Ik loop sinds dinsdag met hoofdpijn. Voor mij duurt 1 minuut niet lang genoeg. 60 seconden stilte krijgen... tricky. Maar ik probeer het. Emma en Stella beginnen te fluisteren. Lief. Dan vragen waarom ze stil moeten zijn. Of ze zo wel stil genoeg praten. Of dat het momentje stil zijn al voorbij is. Of mijn hoofdpijn al weg is want dat ze nu al wel lang stil geweest zijn. Tenslotte of de TV op mag, want dat stil zijn is saai. 1 minuut duurt veel te lang.

Babs' feestje.

Vorige week bracht Emma een Winnie de Pooh-uitnodiging mee naar huis. "Babs wordt zoveel", zei ze, en strekte haar hand de lucht in. Ze vroeg of we konden vertrekken...nu. Het is soms nog moeilijk uit te leggen dat zulke dingen gepland worden. En dat Babs haar pas over een weekje verwacht. Naarmate de dag van het feest naderde, daalde Emma's enthousiasme. Elke dag kwam Babs met dezelfde vraag op de proppen: "Kom jij naar mijn feestje, Emma?" Het antwoord was keer op keer "neen". We zijn vandaag woensdag 4 maart. Babs is jarig vandaag. En ik ben daarnet Emma gaan oppikken op het verjaardagsfeestje van Babs. Wat er precies gezegd of beloofd is om Emma van mening te doen veranderen, blijft mij een raadsel. Ik vermoed dat de goochelaar er iets mee te maken heeft.

Lente in de lucht.

Stella en Emma gaan graag met de fiets naar school. De ochtendrit doet mij ook deugd. Vanochtend prikkelde het me des te meer omdat ik een ontluikende lente in de lucht rook... hoewel mijn neus en sinussen volledig vastzitten door één of andere bloem-plant-of-gras allergie.

Het boek.

Ik zocht daarnet het boek met alle-antwoorden-over-het-onverklaarbaar-gedrag-van-kinderen. Dat boek leerde me dat ik met superzalf Emma's onzichtbaar pijntjes kan wegwrijven. Stella's tranen weggetoverd kunnen worden met een wonder wimpel. En buikpijn altijd overgaat door op een half klontje met kabouterdruppels te zuigen. Ik ben het al heel dankbaar geweest...maar soms laat het boek mij in de steek. Soms keert Emma zich volledig naar zichzelf. Of weent ze, en spreekt ze de woorden: 'Ik weet niet wat er is". En soms weet ik dan ook niet wat gedaan, of gezegd. Ik knuffel haar dan en probeer zo haar verwarde blik te laten spreken. Vaak blijft het stil. Dan wou ik dat ik mijn magisch boek kon openslaan, en het antwoord luidop kon lezen. Vaak blijft het stil. 

Zondag.

Ik slaap nog. Maar ik hoor de meisjes op de gang. Ze praten elkaar moed in om samen naar beneden te gaan. Ze missen de bocht en staan aan mijn bed. Zonder echt te beseffen dat ze luidop converseren, beslissen ze mij wakker te maken. De zon schijnt. Emma en Stella willen op 't terras fietsen. Het liefst in hun pyjama. Ik wou dat een zwoele temperatuur dat toeliet. Celsius houdt het bij lage cijfers. Ik heb ondertussen bijna een hele koffiepot opgedronken, met een te zoete koffiekoek. Tussendoor moet ik Emma een paar keer vragen haar zus niet te commanderen. En niet zo te roepen. Stella spuwt geïrriteerd. Goeiemorgen.