4 letters.

Mama. 4 letters die mijn dag vullen. De toon werd gezet bij het ontwaken. De meisjes hebben al mijn aandacht en energie opgeëist. Net iets meer dan gisteren. Ik heb gecombineerd. KidsLab en Carrefour. Dweil en vogelhuisjes. Koffie en BeeMovie. Op het einde van de dag ben ik gezwicht voor makkelijk vertier. De Quick.

Mama. 4 letters die mijn hart vullen. Wanneer we doodmoe in de zetel hangen, bil tegen bil. Een papje met chocomelk, ad fundum. Musti sluit de avond af. En de meisjes zeggen: "mama, jij bent lief, mama". 

Plan B.

Al zijn we dan reeds donderdag, de Krokusvakantie overviel me een beetje vanochtend. De ijverige mama in mij wil een typische krokus-uitstap plannen: de kinderboerderij. Helaas gesloten tot eind februari. Ik stel me niet teveel vragen bij het feit dat die locatie zich, commercieel gezien, zwaar vergist in haar keuze van sluitingsdagen. Over naar plan B. Gisteren vond ik in Van Uytsel 2 houten vogelhuisjes. Ik heb de meisjes ze laten opfleuren tot kleurrijke dagverblijven. De speeltuin scoort ook goed. Samen muffins bakken nog beter. Jolijt alom wanneer Emma en Stella ontdekken dat ze bloem gaan wegen, een ei mogen breken en boter zien smelten in de pan. Roeren roeren in de pot, waar is klaas en waar is zot? Een lied, een beker appelsap en die verse banaan-en-chocolade muffin. Het zijn de meest eenvoudige dingen die het hoogst scoren. ;-)

Tok tok tok.

Zoete zakjes voor Paaskindjes.

Uit de oude doos.

Zalig vind ik het. Die foto's uit de oude doos... Vertederend en confronterend tegelijk. Een aantal jaren geleden keek ik vaker achterom. Kon ik volledig opgaan in wat voorbij is. Smullend van mijn kindertijd. Terugblikkend op gemaakte fouten. Soms hield ik er ook teveel aan vast. Met als gevolg dat ik vergat vandaag te leven en te genieten van de "nu"-momenten. Ik ben dat afgeleerd. Ik denk met een glimlach aan vroeger, maar ik kan des te meer genieten van wat is en komen gaat. Als ik vandaag naar een jongere versie van mezelf kijk is dat ook met enige verbazing. Verbaasd omdat ik nu de tekenen van mijn "ouder worden" opmerk. Als kind zag mijn mama er altijd hetzelfde uit. Ze korte haar haren in of kleurde haar lippen rood, maar bleef uiterlijk dezelfde. In mijn hoofd werd ze nooit ouder. En zo zie ik haar nog steeds. Ik vind het een leuke gedachte, dat mijn kinderen a-kritisch naar mij kijken. Tijd omhelst mijn scherp oordeel over mijn uiterlijk. Misschien moet ik dat ook maar afleren. (ja, die foto, dat ben ik)

Polka Dots.

Zoete Zakjes.

Originele en unieke doopsuiker.

Voor geboorte, communie, verjaardag of huwelijk.

Carnaval.

Glitter, schmink, haren opgestoken.

Samen eens diep in de verkleedkist gedoken.

Slingers, wafels, Mega Mindy's bij de vleet.

Stralende gezichten,

2x een prinsessenkleed.

1978.

Mijn jongste herinnering dateert van 1978. Ik was toen 3 jaar, kerstavond, bij mijn grootouders thuis. In mijn herinnering kroop ik onder de grote kerstboom om mijn cadeautje open te maken. Ik kreeg een pop. En ik was er dol op! Verder zijn er maar flarden en fragmenten die ik kan oproepen uit mijn kindertijd. Ik vind het soms gek te beseffen dat wat Emma en Stella dezer dagen meemaken, waarschijnlijk even versnipperd in hun gedachte zal achterblijven. Ze worden gekneed en gevormd door wat ze vandaag beleven. Maar onthouden enkel het gevoel van een (al-dan-niet) fijne kindertijd. Toch? Ik wou dat Stella kon onthouden dat ze vanmorgen een "bravo" kreeg van haar Juf. En dat Emma niet vergat hoe mooi haar tekening aan het raam van haar klas pronkt. Want ze zagen er beiden zo gelukkig uit. En dat gevoel wens ik hen toe voor de rest van hun leven.

De Pretfee vertelt... en knutselt.

De glanzende koffer gaat open en een bijzonder boek komt tevoorschijn.
Laat je meeslepen door het verhaal. Samen laten we onze fantasie de vrije loop en knutselen we achteraf in het thema van het boek.

Booke met choco.

Stella houdt van bookes met choco. Sinds kort staat ze er ook op om die zelf te smeren. Ijverig duikt ze met haar kindermesje in de bruine hazelnootpasta. Even kijkt ze opzij. Ze glundert en knikt dan, om mijn goedkeuring te krijgen..."Ja, hé mama... mag hé?" Ik moedig haar zelfstandigheid aan natuurlijk. Opgetogen smeert ze lustig. En dan laat ze de boterham liggen. Als pronkstuk op haar bord. Ze wil enkel haar mes aflikken. En trots spreekt ze de woorden: "Ik heb flink gegeten hé mama!"

Rollen.

Ik vind het moeilijk. In mijn dagelijkse leven vervul ik verschillende "rollen", die vaak op elkaar afgestemd moeten worden. Rollen die vaak van mekaar gescheiden moeten worden. Verschillende rollen, op verschillende tijdstippen, bij verschillende mensen, op verschillende locaties.... Sommige vloeien al wat vlotter in elkaar dan andere. Sommige... simpelweg niet te combineren. De rol waar ik de meeste voldoening uit haal, is diegene waar ik het meest mee worstel. Een knop die ik niet zomaar kan uitschakelen. Een wissel- beweging die ik me nog niet eigen heb kunnen maken. Mama ben je, en blijf je. Dag en nacht. Alle dagen van het jaar. Ieder uur van de dag.

Een eitje.

Mijn benen zijn uit bed gestapt, nog voor de wekker z'n job kon doen. Kreunend geluid lokte me naar de kinderkamers. Het was nog pikkedonker, boven de meisjes hing als een donderwolk. Zo gaat dat meestal...Eigelijk nog veel te moe om op te staan, maar niet willen blijven liggen uit angst iets te missen, denk ik dan. Met de weet dat dat binnen een paar jaar wel zal keren, heb ik mijn mooiste glimlach de badkamer binnengegooit. "Goeiemorgen meisjes!" Verrast door mijn goed humeur, zijn ze beginnen zeuren. Als ik ze zou laten doen, zou Stella naakt naar school gaan en Emma zou als Pipi Langkous-look-alike rondparaderen. Ik ben er in geslaagd om ze om te praten met de belofte een zacht gekookt eitje te maken voor iedereen. Ja, zo gemakkelijk gaat dat.

Ik ben fier.

Je kan niet goed doen voor iedereen. Al ben ik het steevast blijven geloven. Met de jaren, besef ik dat het onmogelijk is. Ik heb te vaak dingen gedaan, of gelaten, omdat ik voor een ander goed wilde doen of bij iemand goed wilde staan. Waardoor ik mezelf verloochende. Ik dacht dat het me een bevredigend gevoel gaf om in functie van anderen te leven. De waarheid is dat het me de kans gaf de confrontatie met mezelf te ontwijken. Om me anders voor te doen dan ik ben. Om mijn medemens te plezieren, te ontzien... om mezelf te ontzien. Het was makkelijk mezelf opzij te zetten onder het mom van "de zorgende". Met het idee dat wat anderen beter maakt, mij ook beter zou maken. Dat als een ander gelukkig is, ik daar ook gelukkig van zou worden. De confrontatie met de waarheid, met het gegeven dat ik er niet alleen weinig baat bij heb, maar meer nog dat je het geluk zélf achterna moet gaan, en het niet rondgestrooit wordt, heeft me doen inzien dat ik voor mezelf moet opkomen. Die beslissing heb ik zo'n 2,5 jaar geleden genomen. Met kleine veranderingen, en grote. Door plannen te maken, en uit te voeren. Door dromen te concretiseren. En niet bang te zijn van de kracht die in me zit. Een kracht die me fier maakt. Fier om mama te zijn, fier om zus, lief, vriendin, werknemer of dochter te zijn. Maar vooral fier om mezelf te zijn. En daarmee het beste van mezelf te geven in alles wat ik doe. De keerzijde van de medaille is dat mensen uit mijn omgeving een weerstand ondervinden wanneer ik niet meer in de zorgende rol ga staan. Zij ervaren de veranderingen soms op een negatieve manier. Ik hoop dat ze op termijn ook fier zullen zijn op mij.

Beestjes.

Er zwerven beestjes in mijn lijf. Ze kriebelen, onderhuids, en maken me zenuwachtig. Ik weet waar ze vandaan komen... Ik moet terug thuisblijven 's woensdags. Tijd maken voor de meisjes, voor De Pretmeloen en voor mezelf. Emma drong er gisterenavond nog op aan. "We gaan een afspraak maken, mama", zei ze. Klaar en duidelijk (met komisch-overdreven gebaren erbij) maakte ze me duidelijk hoe zij de tijdsverdeling ziet. Ik wil haar, noch Stella, wringen in een structuur waarin ze zich onrustig voelen. Want we zijn alledrie nog zo kort met elkaar verbonden, dat we de onrust aan elkaar overdragen.

Zeezicht.

Ik zit aan zee. Vorig weekend nog met de meisjes aan de hand. Vandaag enkel in gedachte bij hen. Mijn gevoel stemt zich af op hun afwezigheid, en ik word stil. De rust en eenvoud van het uitgestrekte zeezicht doen me mijmeren. Ongewild is een zorg-frons zichtbaar op mijn voorhoofd. Ik sta erop om te genieten en de zeelucht de spanning in mijn schouders te laten wegblazen. We gaan een eindje fietsen. Er is steeds een holletje in mijn hart dat ik niet opgevuld krijg als mijn meisjes er niet zijn.

Kids Only

Ik heb de liefste zus. Zij zorgde ervoor dat De Pretmeloen volgende week in Kids Only vermeld wordt. Kids Only is een blad voor vrouwen die 'mama' zijn van kinderen van 0 tot 12 jaar. Noteer alvast in je agenda: 19/2 bij Evita en 18/2 bij Marie Claire! En halen die handel! Mijn trotse pauwenstaart pronkt. Een dikke zoen & merci Flavie!

Bij de groten.

Juf An is ziek. En daar ging ze dan, mijn jongste dochter. Zo fier als een gieter dat ze mee in Emma haar klas mocht gaan zitten. Bij de groten...al was het met een klein hartje. Overdonderd door tientallen kinderhandjes die haar wilden aanraken. 't Zijn vooral haar luide krullen die de aandacht trekken. Veel plezier vandaag lieverd.

Baby-vet.

Wat moet ik ermee? Ik erger me dagelijks aan die extra kilootjes die zijn blijven hangen na mijn zwangerschappen. Ik zucht als ik lingerie ga passen en ik half naakt voor die (veel te) grote spiegel ga staan. Mijn aandacht wordt naar de onvolmaaktheden getrokken...uiteraard. De felle verlichting in het pashokje accentueren het overtollige vet. (dat helaas niet in mijn cup zit) Dan mag dat kanten setje nog zo mooi zijn, ik wil er zo snel mogelijk een T-shirt over trekken. Spijtig, toch? Ik ben de eerste om aan anderen te zeggen dat het wonder van mama worden misschien wil zeggen dat je lichaam er niet meer als een 23-jarige kan uitzien. Maar dat het dat allemaal waard is! Maar man wat is het moeilijk om zelf te aanvaarden. Vooral als je de Heidi Klum's van deze wereld ziet. Ik weet wel dat zij hard trainen, niet eten, en dat er sommigen met chirurgie hun figuur bijslijpen. Ik weet ook dat ik te weinig karakter en discipline heb om me iedere dag naar de fitness te sleuren. Ik ben een levensgenieter en praat 's avonds liever wat bij met een goed glas wijn...en chips. Ik lijd ook aan het "ik-begin-morgen-syndroom". Meestal op zondag. Ik moet dus niet komen zeuren...couch potato. Wat zij kunnen, kan ik toch ook?!

Veranderingen.

Emma mist mij. Gisterenavond zat ze beteuterd in de zetel. Ik vroeg wat er scheelde, ze zei "ik weet het niet". Ik ben naast haar gaan zitten en we hebben wat gepraat, tot dat ik wist wat er scheelde. Ze mist mij. Dat gemis heeft ze de afgelopen tijd geuit door erg flink te zijn. En veel van mijn positieve reacties uit te lokken. Dat besef ik nu. Gisterenavond werd het haar wat teveel. Ik heb haar op mijn schoot genomen, Emma is beginnen huilen. Ik kreeg er zelf een krop van in m'n keel. Ze voelde zo "verloren" aan. Ik heb veel vragen gesteld. Emma gaf antwoord. Ze mist de woensdagen die we samen hadden. Met z'n drietjes een hele dag spelen, kuisen...bij mij zijn. Had ik dat niet zien aankomen? Emma deelt me ook niet graag na school. Met Alexander en Djacomo erbij, voelt het voor haar alsof ze nog steeds op school zit. En ik dan even juf speel. Vanmorgen ben ik raad gaan vragen bij de juf. Zij bevestigde me dat Emma vaak naar haar mama vraagt. En dat ze ook veel structuur zoekt, door te vragen wat de volgende activiteit zal zijn, wanneer ze boterhammetjes gaan eten... wanneer ze naar huis gaan. Dit weekend nog, flitste de gedachte door m'n hoofd: "zou het niet beter zijn om wat meer alleen met de meisjes te zijn?" Ze leren zwemmen, hun veters knopen, ...samen ons vieruurtje eten. 't Valt niet mee al die veranderingen. Ze vragen tijd. Ik ben nog steeds ziek vandaag, maar ik ga van de tijd gebruik maken om de veranderingen te verzachten.

Jodium in de lucht.

Gisteren zijn we naar de kust gereden. Samen liedjes zingen in de auto. Met wind op kop over de verlaten dijk. Halve kip met friet op het Rubensplein...en alle aandacht voor de meisjes. Die aandacht hebben ze gretig opgesmuld. De dagelijkse routine pitst er soms net die momenten af waarop de kinderen opladen, na een intense dag school. Naar school gaan blijkt voor Stella een vermoeiende dagtaak. De vele nieuwe gezichten, nieuwe gewoontes en vooral het uurrooster, maken Stella op het eind van de dag doodmoe. Ze valt vaak in slaap op weg naar huis. Even later vindt ze terug wat energie, maar ze gebruikt haar koppig karakter - en doet er graag wat drama bij - om duidelijk te maken dat ze aan rust toe is. Fysiek, maar ook mentaal. Dat ze gewoon even op mijn schoot wil zitten, veilig en geborgen. Het maakt me blij te zien dat Emma de tekenen even goed leest. Ook zij haalt haar zorgende talent boven om haar kleine zus te helpen. Ik kan het niet laten om 's avonds na te denken over de routineuze molen waar we in meedraaien. Moet ik het schema niet herbekijken, nu mijn 2 dochters naar school gaan? Een paar uren Jodium-gevulde lucht heeft ons alleszins allemaal al deugd gedaan. Helaas ben ik ziek vandaag. Niet genoeg Jodium misschien? Of slorpt mijn gepieker teveel energie op?