2 huizen

Een 2-tal jaar geleden maakte ik voor Emma en Stella een verblijfskalender. Een gemakkelijke en interactieve manier om aan mijn jonge dochters o.a. uit te leggen wanneer ze naar school moeten, welke dag ze niet blijven ineten, wie hen van school oppikt en welk weekend ze naar hun papa gaan. Aan de hand van herkenbare symbolen kunnen de meisjes op een weekkalender zelf aanduiden welke dag het is - en vooral wat er allemaal op die dag gebeurt. Het stukje interactiviteit maakt hen meer betrokken bij de dagindeling en de beslissingen die daarin genomen worden. Het leert hen ook begrijpen dat morgen na vandaag komt en gisteren niet weerkeert. Ik zit al lang met het idee om die verblijfskalender ook voor andere alleenstaande ouders of nieuwe samengestelde gezinnen, vorm te geven. Omdat elk gezin andere gewoontes en andere afspraken heeft. Omdat gebleken is dat het een enorme hulp is - voor de kinderen - maar ook voor volwassenen. Een paar dagen geleden bezocht ik http://www.tweehuizen.be/. Een site van de overheid voor als ouders apart gaan wonen. Heel educatief. Met veel uitleg, voor alle betrokken partijen. Mijn oog viel er op http://www.vis-a-vis.be/. Een subsite waarin een verblijfskalender wordt toegelicht. Dju... was dat niet mijn idee?

Boo !

Het is Heksenfeest op school. Griezelverhalen en vieze monsters. Iedereen mag zich verkleden. Emma verkleedt zich ook graag. In een vlinder, een prinses...maar niet in een heks. Na wat overtuigen, hebben we gisteravond toch een laken verknipt tot spook. Met wat roze voor de mond en blauw voor de wimpers, rond de openingen voor de ogen. Een "friendly ghost" dan maar... met spinnen op haar rug. We maken er nog een spook-popje bij ook, met een oude keukenhanddoek. Emma is enthousiast over het Heksenfeest. Ze geniet ervan om Stella te doen schrikken. Zelf durft ze niet in de spiegel kijken.Vanmorgen op de speelplaats stonden tientalle bloederige ridders en spoken paraat. Het spook van Emma blijft in de boekentas. Ze vindt er niks aan.

Kalender

Ik maak een nieuwe kalender. Een blauwe deze keer. We zoeken fel gekleurd papier en knippen samen vormpjes uit.

Elke vorm stelt een dag voor. Elke dag kleeft ze een sticker op het vormpje. Zo telt ze af ... tot aan de herfstvakantie.

Happy or sad

Het is soms moeilijk te begrijpen wat er in een kinderhoofd omgaat. Nog minder te vatten wat er gebeurt in hun hart. Hoe het komt dat hun gemoedstoestand van de ene moment op de ander kan wegglijden van "happy" naar "sad".

De wervelwind aan emoties die ze meedragen, voelt ook hun moeder.

Wanneer een traan over hun wang rolt of hun lachspieren alle omstaanders charmeren.

Ik zie een glimlach verslappen en mijn hart krimpt in elkaar. Hoewel ik niet de aanleiding ben, noch de oplossing, is de confrontatie bitterhard. Wat is er? Wat kan ik doen? Wat voel je? Wat wil je kwijt?

Op mijn schoot is ze veilig. In mijn armen zoekt ze een antwoord. Een kus en een dikke knuffel. Meer is er meestal niet nodig. Voor haar.

In mijn hart woekeren onmacht, teleurstelling en onzekerheid. Mijn mond loopt over met vragen. Ook ik zoek troost in warme armen. Het is OK, weerklinkt het. Ze groeit daar wel uit.

Verhaal

Ik heb in mijn hoofd een verhaal. Een verhaal met een huis in de hoofdrol. Een kasteel voor kinderen. Een gezellige living, voor iedereen. Omringd met de geur van vers gebakken bananenmuffins en koffie. Het is er rustig en druk tegelijk.
Mijn verhaal is al begonnen. Je verbeelding voelt er zich thuis.
Dat huis heet "De Pretmeloen". Ik droom er dagelijks van.

smile!

Alles is mooier als je lacht.

Eventjes weg

En ja, soms kruip ik in mijn schelp. Veilig. Want ik ben moe. Eventjes rusten. In een warm bad of onder mijn donsdeken...maar het liefst met muziek in mijn oren. Weg van alles - en van iedereen. Eventjes.

De leeuw in mij

'Tis toch niet evident. Moeder zijn, werknemer zijn, vriendin zijn, zus zijn, dochter zijn, vrijwilliger zijn,... en toch. Ik ben er zeker van dat ik niet de enige ben. Hoe doen ze dat allemaal? Hoe speel je het klaar om jezelf in 10 te delen zodat je iedereen het beste van jezelf geeft? Simpel. Je zet je wekker om 6h45. Je staat op en geeft alles wat je hebt. Heb je goed geslapen is dat wat meer. Was de nacht onderbroken, wat minder. Automatische piloot meestal. Want als je ten allen tijde controle wil hebben over waar je je energie aan weggeeft - blokkeert je systeem. Dan blokkeert mijn systeem. Ik geef - en krijg veel terug. Voldoende vriendschap, voldoende liefde, voldoende appreciatie, alleen te weinig tijd... en te weinig geld. Moet je dan minder geven? Krijg je dan meer? Sounds unlikely... Ik blijf geloven dat wat je geeft, in 10-voud terugkomt. De ene dag wat meer, de ander wat minder. Soms denk ik aan die andere job, meer pré, meer voordelen, meer aanzien. Als een vette ham voor een kwijlende leeuw. Die andere job die af en toe mijn naam roept. Een ander leven dat lonkt. Vol interessante uitdagingen...en toch. Die wekker blijft afgaan om 6h45. Ik geef steeds alles wat ik heb. De cirkel is rond wanneer de moeder in mij haar ochtendritueel opbergt om als werknemer tot 15u. collega en vriend ten dienste te zijn. De dochter, de zus, de vriendin... brouwt op de piek van de dag de meest creatieve knutselwerken en hapklare maaltijden. De vrijwilliger in mij sluit de dag af met een woordje aan het Oudercomité: "Tot morgen."

Quality-time

Wanneer ik samen met Emma en Stella op de prinsessen-kalender kijk, worden we alle 3 enthousiast. Het is niet alleen vrijdag, maar voor de meisjes is het ook de dag dat ze naar hun papa vertrekken. Voor mij, de dag waarop ik stiekem uitkijk naar een weekend vol quality-time... voor mezelf.
Tijd om uit te slapen, uitgebreid te ontbijten, misschien te gaan shoppen, zéker en vast te gaan sporten, ...
Mijn realiteit is anders. Ik sta 's zaterdags op om 9u. Ik heb al een uur liggen piekeren over wat er nog op de boodschappenlijst moet. En ik plan de dag. Vol. Totdat elk uur gevuld is met een "noodzakelijke" huis-tuin-en-keuken-taak.
Mijn realiteit is dat ik moeilijk kan toegeven aan die quality-time. Ondanks ik om de 14-dagen hunker naar een beetje rust in huis, knaagt het gemis van dansende Emma en tetterende Stella.

Verliefd

Ik ben verliefd op de herfst. Op haar diepe oranje tinten en haar verdorde bladeren die als verloren zielen door de lucht dwarrelen.
Op haar duel met de zon en de regen. Op haar toewijding om steeds weer een gulden pad naar de winterslaap aan te leggen. Op haar kracht om vernieuwing af te dwingen van de lente.